Loading...
Disable Preloader

Testimonials

Όταν οι γιοί μου έφυγαν για το εξωτερικό το 2010 και έμεινα μόνος στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα μου, η καθημερινότητά μου άρχισε να αλλάζει.

Η μετακίνηση των παιδιών μου στο εξωτερικό συνέπεσε μαζί με τη συνταξιοδότησή μου και αυτό ομολογουμένως με είχε επηρεάσει πολύ ψυχολογικά.

Γενικότερα, ένιωθα στενοχωρημένος που δε θα βλέπαμε τα παιδιά μας. Δεν ένιωθα ενεργός και δυνατός όπως όταν εργαζόμουν, ενώ συγχρόνως σκεφτόμουν, ότι το μόνο που μου είχε απομείνει πλέον να σκέφτομαι ήταν τα «γηρατειά». Πίστευα ότι η ζωή μου πλέον δεν είχε να μου προσφέρει τίποτα το καινούριο.

Σταδιακά, η γυναίκα μου παρατήρησε ότι η διάθεση μου για εξόδους είχε μειωθεί πάρα πολύ. Δεν είχα όρεξη να δω σχεδόν κανέναν, με αποτέλεσμα και εγώ και η γυναίκα μου να περιοριζόμαστε στα «του σπιτιού».

Τέσσερα χρόνια μετά, η γυναίκα μου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς. Τότε, πίστεψα πως αυτό ήταν για μένα το «τελειωτικό χτύπημα». Δεν περίμενα να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Πάντα, ζούσα με την ελπίδα ότι ακόμα κι όταν τα παιδιά μας θα έχουν φύγει και θα είμαστε πλέον συνταξιούχοι, θα έχω δίπλα μου ως στήριγμα και ως συντροφιά τη γυναίκα μου.

Έτσι, μετά το θάνατό της, κλείστηκα ακόμα πιο πολύ μέσα στο σπίτι. Είχα κάνει τη νύχτα μέρα. Κοιμόμουν σχεδόν κάθε πρωί στις 6 τα χαράματα. Δεν είχα όρεξη για φαγητό και από ένα σημείο και μετά είχα αρχίσει να χάνω πολύ βάρος. Ακόμα κι όταν έρχονταν οι γιοί μου για να με επισκεφτούν, αρνούμουν να σηκωθώ από το κρεβάτι και να τους περιποιηθώ.

Αυτή η κατάσταση κράτησε για αρκετούς μήνες, ώσπου κάποια στιγμή και ύστερα από παρότρυνση του μεγάλου μου γιού, αποφάσισα να αναζητήσω τη βοήθεια ειδικού.

Στην αρχή, επισκέφτηκα ψυχολόγο, η οποία με παρέπεμψε σε ψυχίατρο. Εκείνος, μου συνταγογράφησε ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο και με ενθάρρυνε να συνεχίσω οπωσδήποτε την ψυχοθεραπεία.

Μετά τους πρώτους δύο μήνες από τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, άρχισα να αισθάνομαι ότι έβλεπα πλέον τα πράγματα πιο ξεκάθαρα.

Την ίδια στιγμή, μέσα από τις εβδομαδιαίες συνεδρίες, είχα αρχίσει να αναλύω με τη βοήθεια της ψυχολόγου μου διάφορα ζητήματα γύρω από την «απώλεια».

Μαζί, μιλήσαμε για τη σύζυγο μου, για τα παιδιά μου, για τη δουλειά μου. Εκείνη, με βοήθησε να καταλάβω πόσο πολύ είχαν αλλάξει οι ισορροπίες στη ζωή μου και πως θα έπρεπε να διαχειριστώ αυτές τις νέες συνθήκες.

Σιγά σιγά, βρήκα το θάρρος να επικοινωνήσω ξανά με κάποιους από τους φίλους που δουλεύαμε μαζί στο παρελθόν, ενώ τόλμησα να εγγραφώ και σε ένα σύλλογο ποδηλασίας, με σκοπό να φροντίσω λίγο το σώμα και την υγεία μου. Εκείνη την περίοδο, η ζωή μου έφερε στο δρόμο μου μία νέα γνωριμία και έτσι κατάφερα να νιώσω για δεύτερη φορά τι σημαίνει «συντροφικότητα» και «αγάπη».

Σήμερα, έχω αποκτήσει αρκετούς φίλους από την ομάδα. Επικοινωνώ πιο συχνά με τα παιδιά μου στο εξωτερικό και καταλαβαίνω ότι χαίρονται με τη νέα μου ζωή.

Αν και μεγάλος πια, μέσα από την εμπειρία μου κατάλαβα, ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι γεμάτο ανατροπές. Μερικές από αυτές είναι πολύ δύσκολες, γιατί απαιτούν να συμπεριφερθούμε έτσι όπως δεν έχουμε συνηθίσει ή να γίνουμε κάτι, που μέχρι πρότινος δεν ήμασταν.

Η απομόνωση είναι ένας δελεαστικός αλλά πολύ κουραστικός δρόμος.

Μόνο όταν οι άνθρωποι στέκονται με αγάπη ο ένας δίπλα στον άλλον καταφέρνουν να υπερβούν τον εαυτό τους και να δημιουργήσουν νέα νοήματα στη ζωή τους.