Loading...
Disable Preloader

Testimonials

Μεγάλωσα μέσα σε μία πολύ αυστηρή οικογένεια, με ελάχιστη στοργή, κυρίως από την πλευρά του πατέρα μου.

Ξεκίνησα επαγγελματικά από πολύ χαμηλά. Μέσα μου είχα πάντοτε την επιθυμία να ξεχωρίσω και έτσι κατάφερα από πολύ νωρίς να δημιουργήσω τη δική μου επιχείρηση και σταδιακά να αποκτήσω ένα καλό όνομα στην αγορά, με αρκετή πελατεία.

Στα 25 μου παντρεύτηκα τη γυναίκα μου, με την οποία ήμουν πάρα πολύ ερωτευμένος. Μαζί φέραμε στον κόσμο, τα δύο μας παιδιά. Η οικογένεια μου σήμαινε πάρα πολλά πράγματα για εμένα, ήταν η «βάση» μου. Σκοπός μου ήταν να μην τους λείψει ποτέ τίποτα και φρόντιζα γι’ αυτό όσο μπορούσα.

Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, τα έσοδα της επιχείρησης μας άρχισαν να μειώνονται πάρα πολύ, ώσπου κάποια στιγμή εγώ και ο συνέταιρος μου οδηγηθήκαμε σε πτώχευση. Ήταν μία περίοδος με πάρα πολύ στρες. Η γυναίκα μου δεν εργαζόταν και τα παιδιά μου είχαν φύγει από το σπίτι για σπουδές στην επαρχία.

Η οικονομική πίεση ήταν τεράστια. Δε μπορούσα να βρω εύκολα δουλειά και δεν καταδεχόμουν να κάνω το οτιδήποτε. Ένιωθα ότι μέρα με τη μέρα έχανα την αξιοπρέπεια μου και ότι εξέθετα την οικογένεια μου. Μου έλειπαν τα παιδιά μου και ανησυχούσα πολύ γι’ αυτά. Με τη σύζυγο μου τσακωνόμασταν σχεδόν συνέχεια. Ήμουν πολύ επιθετικός απέναντι της, επειδή ένιωθα ότι έμμεσα με κατηγορούσε για «λανθασμένη οικονομική διαχείριση».

Υπήρχαν μέρες που δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα. Είχα να κάνω μπάνιο σχεδόν δύο εβδομάδες. Φορούσα κάθε μέρα τα ίδια ρούχα. Κάποια στιγμή έπεσα στο κρεβάτι και αρνούμουν να σηκωθώ. Είχα γίνει σα «ζόμπι» μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Η γυναίκα μου ήταν ανήσυχη και προσπαθούσε να με συνεφέρει με συζητήσεις και με λόγια, αλλά εγώ δεν ένιωθα να με αγγίζει τίποτα από αυτά.

Ένα Σαββατοκύριακο, η κόρη μου ήρθε στο σπίτι για να μας κάνει έκπληξη και με το που με είδε, μου είπε «Μπαμπά τι έπαθες; Πώς έγινες έτσι;». Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα πολύ άσχημα και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα αφήσει την απογοήτευση και την απόγνωση να με συνεπάρουν…

Τότε, με τη βοήθεια της γυναίκας μου, αποφάσισα να επισκεφτώ έναν ειδικό ψυχικής υγείας και πιο συγκεκριμένα, ψυχίατρο. Εκείνος μου πρότεινε φαρμακευτική θεραπεία, ενώ με ενθάρρυνε να συμμετέχω και σε ένα πρόγραμμα ομαδικής ψυχοθεραπείας.

Αν και στην αρχή ήμουν λίγο σκεπτικός, τελικά αποφάσισα να το κάνω.

Μετά τις πρώτες εβδομάδες από τη λήψη της αγωγής, άρχισα να καταλαβαίνω με πόσο αρνητικό τρόπο σκεφτόμουν και συμπεριφερόμουν πριν, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω.

Ένιωσα ότι έφυγε ένα πολύ μεγάλο «βάρος» από πάνω μου. Άρχισα να τρώω και να κοιμάμαι, με πιο φυσιολογικούς ρυθμούς.

Ενώ το άγχος για το πως θα διαχειριστώ την οικονομική κατάσταση της οικογένειας μου και την ανεξαρτητοποίηση των παιδιών μου μέσα μου σε ένα βαθμό παρέμενε ακόμη ζωντανό, η ομαδική ψυχοθεραπεία, με βοήθησε να καταλάβω ότι δεν ήμουν ο μόνος που αντιμετώπιζε αυτά τα ζητήματα.

Υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι, που είχαν χάσει τη δουλειά τους και είχαν νιώσει την αυτοπεποίθησή τους να γκρεμίζεται μέσα από καθημερινό στρες του «τι θα ξημερώσει αύριο; πως θα τα καταφέρω;».

Αυτό μου έδωσε τρομερή δύναμη. Με βοήθησε να εστιάσω την προσοχή μου σε αυτά που μου προκαλούσαν αγωνία και σιγά σιγά να βάλω προτεραιότητες σε όσα έπρεπε να επιλυθούν.

Σταδιακά, ο τρόπος με τον οποίο έβλεπα το «χρέος» μου απέναντι στην οικογένεια μου άλλαξε και ο καθένας μας πλέον σήμερα, έχει αναλάβει διαφορετικές ευθύνες. Βρήκα το θάρρος να ψάξω και πάλι για δουλειά και αυτή τη στιγμή εργάζομαι σε ένα περιβάλλον που μου αρέσει πολύ.

Με τη γυναίκα μου, αρχίσαμε να εκμεταλλευόμαστε την ανεξαρτητοποίηση των παιδιών μας για να φροντίζουμε τον εαυτό μας περισσότερο και μπορώ να πω ότι τα έχουμε καταφέρει αρκετά καλά μέχρι σήμερα.

Ομολογουμένως, δεν ήταν εύκολο. Τα δύο τελευταία χρόνια, νομίζω πως ίσως ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Όμως σήμερα νιώθω πιο υγιής και δυνατός από ποτέ, καθώς όλα δείχνουν να έχουν πάρει το δρόμο τους.

Δεν αγωνιώ πια για τη ζωή, την οποία ουσιαστικά πριν δε ζούσα, αλλά απολαμβάνω αυτά που έχω καταφέρει, τα οποία συνειδητοποιώ ότι είναι αρκετά!