Loading...
Disable Preloader

Testimonials

Η συμπεριφορά μου άρχισε να αλλάζει, πριν από 2 χρόνια, λίγες μέρες μετά τη γέννηση της κόρης μου.

Ενώ, γενικότερα, ήμουν πολύ ενθουσιασμένη με το κομμάτι της εγκυμοσύνης, μετά τη γέννα, άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες, ότι δεν ήμουν καλή μάνα και ότι δε θα κατάφερνα να μεγαλώσω το παιδί μου σωστά.

Μερικές φορές δεν είχα καθόλου διάθεση και κουράγιο να ασχοληθώ με το μωρό. Ένιωθα ότι δεν είχα τη δύναμη να κάνω σχεδόν τίποτα, π.χ. «να πάρω το ποτήρι να το πάω από εδώ εκεί!».

Με την παραμικρή πίεση από το σύζυγο ή τους γονείς μου έβαζα τα κλάματα. Ήθελα να κοιμάμαι συνέχεια για να μη σκέφτομαι και έτρωγα βουλιμικά ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Μάλιστα, τους πρώτους μήνες μετά την εγκυμοσύνη, είχα πάρει σχεδόν 9 κιλά.

Ο άνδρας μου και οι συγγενείς μου τις πρώτες εβδομάδες δεν έδιναν σημασία σε αυτά που τους έλεγα. Πίστευαν ότι ήμουν αγχωμένη και ότι αργά ή γρήγορα θα προσαρμοζόμουν στις απαιτήσεις της μητρότητας.

Όμως, κάποια στιγμή, μαζί με το σύζυγο μου πήραμε την απόφαση να επισκεφτούμε έναν παθολόγο για το ζήτημα της κόπωσης. Εκείνος μου έκανε αρκετές ερωτήσεις για το τι ακριβώς αισθανόμουν και μου μίλησε για πρώτη φορά για το τι σήμαινε «επιλόχεια κατάθλιψη».

Τότε, και ύστερα από δική του παρότρυνση, επισκέφτηκα για πρώτη φορά ψυχίατρο, ο οποίος μου εξήγησε, ότι η επιλόχεια κατάθλιψη επηρεάζει αρκετές γυναίκες μετά τον τοκετό, ακόμα και όταν δεν έχουν ιστορικό κατάθλιψης στην οικογένειά τους, όπως εγώ.

Μου ζήτησε να ακολουθήσω μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και με συμβούλεψε να επισκεφθώ κάποιον ψυχολόγο.

Μετά από ένα μήνα άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα. Τα φάρμακα με βοήθησαν να ξεπεράσω τις αρνητικές σκέψεις και τους φόβους μου και έτσι άρχισα να συμμετέχω όλο και πιο πολύ στη φροντίδα της κόρης μου.

Στο πέρασμα του χρόνου, ο ψυχολόγος με βοήθησε να καταλάβω το νέο μου ρόλο και να προσαρμοστώ σε αυτόν, με υπομονή.

Η σχέση με το σύζυγο μου και τους γονείς μου άλλαξε και σταδιακά έπαψα να τους βλέπω σαν «κριτές» για το εάν θα μπορούσα να γίνω η τέλεια μάνα.

Μέρα με τη μέρα, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου μεγάλωνε. Ξεκίνησα να χάνω βάρος και να νιώθω και πάλι όμορφη.

Πλέον, ένιωθα την ανάγκη να βρεθώ ξανά κοντά τους φίλους, που λόγω της κατάστασης μου είχα χάσει.

Όσο πιο πολύ συμμετείχα στην καθημερινότητα και στα παιχνίδια της κόρης μου, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα μέσα μου ότι προοριζόμουν πάντα γι’ αυτόν το μοναδικό και ανεπανάληπτο ρόλο….