Loading...
Disable Preloader

Testimonials

Τα «προβλήματα» για μένα ξεκίνησαν, όταν έφυγα από το σπίτι μου για να σπουδάσω στην επαρχία.

Όλοι μου οι φίλοι πίστευαν ότι ήμουν πολύ τυχερή, επειδή θα μπορούσα πλέον να ζω ανεξάρτητη, όμως η αλήθεια ήταν ότι εγώ μέσα μου δυσκολευόμουν πολύ να προσαρμοστώ σε μία ξένη πόλη, μακριά από τους δικούς μου.

Η πίεση των πανελλαδικών εξετάσεων μου είχε δημιουργήσει φοβερή άρνηση απέναντι στο διάβασμα, ειδικά τον πρώτο χρόνο. Η οικογένειά μου πιεζόταν οικονομικά και έτσι τα χρήματα για τις εξόδους μου ήταν πάντα περιορισμένα. Η επικοινωνία με τους φίλους από την πόλη μου είχε αραιώσει πολύ, ενώ τα ενδιαφέροντα μας είχαν αρχίσει να αλλάζουν κι αυτό μας είχε απομακρύνει.

Βίωσα την πρώτη κρίση πανικού για πρώτη φορά στα 21 μου χρόνια μέσα στο λεωφορείο στο δρόμο για τη σχολή. Νόμιζα ότι πραγματικά θα πέθαινα! Η αίσθηση ήταν απερίγραπτη. Ένιωθα ότι το οξυγόνο μου είχε τελειώσει, είχα ιδρώσει παντού, η καρδιά μου πήγαινε κυριολεκτικά να σπάσει, πίστευα ότι θα λιποθυμήσω, φοβόμουν να μιλήσω και να ζητήσω βοήθεια από όσους ήταν τριγύρω, για να μη γίνω ρεζίλι!

Η κρίση πανικού επαναλήφθηκε αρκετές φορές. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που με απομάκρυνε από τους φίλους μου, για τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Φοβόμουν να πάω μόνη μου ακόμα και μέχρι το περίπτερο, πόσο μάλλον να βγω έξω. Πίστευα ότι ήμουν «προβληματική», ότι μόνο εγώ σκεφτόμουν έτσι και ότι κανένας δε θα μπορούσε να με καταλάβει.

Έμπαινα στο διαδίκτυο συνέχεια και διάβαζα τα πάντα γύρω από αυτό, αλλά αυτή η ανάγκη με έκανε, εν τέλει, να φοβάμαι ακόμα πιο πολύ για το τι έχω. Κάθε μέρα, ξυπνούσα με το άγχος μήπως εμφανίσω κάποια από τα συμπτώματα που διάβαζα στις περιγραφές των άλλων ανθρώπων, που είχαν παρόμοιες εμπειρίες σαν τη δική μου.

Μέχρι ένα σημείο, πίστευα ότι θα το ξεπεράσω μόνη μου. Όμως, όταν οι κρίσεις πανικού «επεκτάθηκαν» και στο σπίτι, η όρεξη μου κόπηκε και άρχισα να κοιμάμαι πάρα πολλές ώρες, μη θέλοντας να σκέφτομαι άλλο. Η διάθεση μου και η αυτοπεποίθηση μου εκείνο το διάστημα είχαν «πέσει» πάρα πολύ. Αισθανόμουν ότι δεν άξιζε να ζω με αυτόν τον τρόπο.

Ένα βράδυ μία φίλη μου από τη σχολή, που είχε ανησυχήσει γιατί είχε να με δει καιρό, επέμενε και τελικά με έπεισε να έρθει από το σπίτι. Με το που την είδα έβαλα τα κλάματα και αποφάσισα να της μιλήσω ανοιχτά για το πως αισθανόμουν. Εκείνη μου εξήγησε για πρώτη φορά τι σημαίνει η ψυχοθεραπεία και με βοήθησε να βρούμε μαζί έναν ειδικό ψυχικής υγείας, τον οποίο και επισκέφτηκα την επόμενη ημέρα.

Ο ψυχοθεραπευτής μου εξήγησε ακριβώς τι μου συνέβαινε και πως το άγχος και οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις με είχαν, ουσιαστικά, καταβάλλει. Μέσα από διάφορες ασκήσεις, με βοήθησε να ξεπεράσω πολλούς από τους φόβους και τις αντιλήψεις, που με δυσκόλευαν στην καθημερινότητα μου.

Μαζί, ξεκινήσαμε ένα πολύ όμορφο «ταξίδι», με αρκετούς διαλόγους και «σκαμπανεβάσματα», που όμως με βοήθησαν να ανακαλύψω τον εαυτό μου και να πιστέψω σε αρκετές από τις δυνατότητες μου.

Οι κρίσεις πανικού και η κατάθλιψη για μένα ήταν τα «σημάδια», που μου έδειξαν ότι ήρθε η στιγμή για να κάνω μία πολύ σημαντική αλλαγή στη ζωή μου.

Αυτές οι δύσκολες στιγμές, με κινητοποίησαν για να αναζητήσω αυτά που είχα πραγματικά ανάγκη από τις σχέσεις μου με τους άλλους, και κυρίως από τη σχέση με την οικογένεια μου.

Τώρα, συνειδητοποιώ, ότι τότε ήμουν ένας από τους πολλούς ανθρώπους, που ουσιαστικά διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια, επειδή φοβούνται μήπως κάποιος τους χαρακτηρίσει ως «αδύναμους», «ανίκανους», «ανισόρροπους» κτλ.

Σήμερα, όμως, σχεδόν ένα χρόνο μετά, νιώθω ότι η φίλη μου και ο ψυχοθεραπευτής μου, μου έκαναν το πιο ουσιαστικό δώρο που έχω λάβει ποτέ…

Μέσα από την αφήγηση της δικής μου ιστορίας, σκοπός μου είναι να σας παροτρύνω, αν βιώνετε ή αν έχετε βιώσει ποτέ κάτι από όλα όσα περιέγραψα παραπάνω, να τολμήσετε και να μιλήσετε κι εσείς ανοιχτά γι’ αυτά που αισθάνεστε σε κάποιον που εμπιστεύεστε ή και ακόμα καλύτερα σε έναν ειδικό.

Πιστεύω ότι όσο πιο νωρίς κάνει κάποιος αυτό το βήμα, τόσο πιο γρήγορα ανακουφίζεται από τις αρνητικές σκέψεις και μπαίνει και πάλι δυναμικά στη ζωή του.

Άλλωστε, μην ξεχνάτε, ότι αυτό το «ταξίδι» είναι μόνο δικό σας και είναι σημαντικό να ζείτε όπως πραγματικά το θέλετε εσείς….